N34

Ooit, zo las ik in een historische roman, slaagde een groep mensen uit de dertiende eeuw er in dagenlang hopeloos te verdwalen in de buurt van Zwolle. Hoe krijg je het klaar? Wel, ik ben er achter. Recent: een trouwfeest ergens in het niets achter Nieuwleusen. Tegen middernacht reden we - 0.0 - naar huis. Ik vond dat de navigatie van mijn Prius uit 2009 ons op de heenreis ommelands had begeleid. Dat kon beter. Laat die middag had ik een nieuwe telefoon gekregen, nog niet alles werkte: even geen Google Maps. Maar hé, ik weet toch wel waar Oudleusen ligt? Nou, dan is het hup de N34 op en je bent thuis in een vloek (nee…) en een zucht. Dat met die zucht dat klopt dan weer wel. Het ging allemaal voorspoedig, tot ik op een gegeven moment het gevoel kreeg dat de N34 wel èrg rustig was en ook nogal breed. Toen ineens het asfalt onder een hoek van 90 graden afbrak en ik met vier wielen in het zand stond, begreep ik dat er echt iets mis was. De N34 lag er uit! Ik slalomde wat, bereikte via een grasstrook een parallelweg met zevenhonderd meter verderop barse hekken. Terug maar weer, een zijweg in die, door bos kronkelend, naar meer niets voerde. Keren. Weer de N34 op: zonder verlichting, zonder markering, hier zandstrand, daar asfalt zo breed als een startbaan. Meer gekeer. Ik had werkelijk geen idee meer hoe thuis te komen. Hoorde ik daar al wolven? Uiteindelijk vond ik na veel pijn en moeite Oudleusen terug. Daar hielp het na gedane arbeid rustende personeel van eetcafé Mansier ons op weg. Drie kwartier later dan gepland bereikten we Gramsbergen. Doof de verlichting, haal de wegmarkering weg, plant wat bomen en je bent terug in de 13e eeuw. Nou ja, zolang er dan ook maar herbergen met vriendelijk personeel blijven.