Priet Proat met Jo Leune

Onder deze rubriek vertellen elke zaterdag inwoners uit het verspreidingsgebied van Weekblad de Toren over ‘alledaagse’ dingen: ‘Priet proat’.

Wie ben je, wat doe je, waar woon je?

Ik ben Jo (Johannes) Leune, geboren in 1943 in Maassluis als zoon van een huisschilder. Opgegroeid in een gezin met zes kinderen, waarvan ik de oudste ben. Het werkzame leven begon ook in Maassluis bij onder andere een hardmetaalmaatschappij (zat toen ook in Hardenberg), daarna bij een diervoederfabrikant van onder meer klavermelk, maar ook flamingovoeder. Met dit bedrijf verhuisd naar Putten op de Veluwe. Voor dit bedrijf ook veel vestigingen in het buitenland moeten bezoeken. Hierna gewerkt bij een kippenslachterij. Eerst uitsluitend als financial controller, maar later alle uiteenlopende taken die er zijn, met als afsluiting het interim-directeurschap van een verkoopvestiging in Storkow (voormalige DDR). In 2005 met vervroegd pensioen gegaan. Ik woonde toen in Engelbert (gemeente Groningen) en heb daar ook mee mogen werken in de belangenorganisatie van het dorp. Met een paar andere mensen een noaberdienst opgezet.

En nu dus in Sibculo, aan de Kloosterdijk waar ik woon achter het huis van mijn jongste dochter (en haar man en twee zoons), zodat ze een beetje een oogje in het zeil kan houden. Ook hier kon ik me aanmelden bij Plaatselijk Belang en bij Stichting Klooster Sibculo om zodoende ook de mensen en gewoontes van het dorp beter te leren kennen en begrijpen.

Heb je een relatie?

Ik ben twee keer getrouwd geweest en twee keer gescheiden. Uit het eerste huwelijk zijn drie mooie dochters geboren. De jongste woont dus om de hoek bij mij. De andere twee wonen in Hoogland en Leusden.

Wat doe je in je vrije tijd?

Al mijn dagen zijn in principe vrije tijd, ware het niet dat ik drie ochtenden in de week aan het dialyseren ben. De overige tijd gaat op aan werk voor Plaatselijk Belang, lezen (vooral historische boeken) en het maken van keramische dingen.

Wanneer en waarom heb je het laatst gelachen?

Het klinkt misschien raar, maar op het dialysecentrum in Hardenberg. De verpleegkundigen daar zijn bij vlagen prettig gestoord en je maakt er de leukste dingen mee.

Ik heb een hekel aan…

Ik heb een hekel aan mensen die op anderen neerkijken omdat ze geen hoge opleiding hebben of omdat iemand anders is. Dat soort mensen ben ik snel kwijt als ze me vragen: wat doe jij? Dan is mijn antwoord steevast… ik ben kippenslachter en dat is voor hen dan geen interessant onderwerp om door te praten.

Wat is je favoriete muziek, boek, film of theatervoorstelling?

Hier springt mijn smaak van links naar rechts en van boven naar beneden. Bij de muziek gaat het van klassiek, naar blues, naar de Dubliners en jazz. Maar sommige Duitse schlagers hoor ik ook graag. Bij films ben ik gek op de klassieke westerns, die helaas niet vaak meer te zien zijn. Theatervoorstellingen bezoek ik misschien twee keer per jaar en dan kijk ik bijvoorbeeld naar Nabucco, Karmina Burana of The sound of blues (Johan Derksen).

Wat doe je het eerst als je thuis komt?

Schoenen uittrekken en klompen of sloffen aan en natuurlijk de hond (Peak-zwarte labrador retriever reu) naar buiten doen.

Wie verdient een lintje en waarom?

Dat is een lastige, want ik vindt het bijzonder moeilijk om te beoordelen wie zich zo buitengewoon ingezet heeft dat daar een lintje voor moet komen. Maar als ik toch iemand moet noemen, dan gelijk maar twee mensen, die zich ondanks tegenwerking zeer sterk hebben ingezet op het sociale vlak, te weten Renske Leijten en Pieter Omtzigt. Die hebben voor mij een lintje verdiend.