Aardappelboer Bart ziet zijn oogst verdrogen in Dedemsvaart: ‘Als het nu niet regent, is het einde oefening’

- Door: William Teerlinck - De aanhoudende droogte zorgt voor flinke kopzorgen op het boerenerf. In Dedemsvaart ziet akkerbouwer Bart Michel hoe zijn meer dan veertig hectare aan aardappelen langs de Stegerensalee snakt naar water. Het gewas sterft ruim een maand te vroeg af. “Het is een beetje een triest gevoel. Het ziet er gewoon niet mooi uit.”

Wie over de uitgestrekte velden van Michel kijkt, ziet de impact van het uitblijven van regen met eigen ogen. Het principe op het land is even meedogenloos als simpel: zonder vocht nemen de planten geen meststoffen op en stagneert de groei volledig. Met lede ogen ziet de boer zijn gewas achterblijven. “De aardappel die nu het dikste is, had op dit moment in het jaar eigenlijk de kleinste moeten zijn’’, schetst hij de situatie.

De komende twee weken zijn allesbepalend voor de oogst. Als de weergoden meewerken en het flink gaat regenen, kan de schade nog enigszins beperkt worden. Maar blijft de droogte aanhouden? ,”Dan is het voor deze aardappels gewoon einde oefening. Dan moet je echt rekening houden met veertig tot vijftig procent minder opbrengst.”

Dubbele domper

Normaal gesproken zorgt een tegenvallende oogst voor schaarste op de markt, wat leidt tot hogere prijzen die de pijn in de portemonnee nog wat kunnen verzachten. Maar voor Michel gaat die vlieger helaas niet op. Zijn bedrijf richt zich voornamelijk op de zetmeelaardappel. Omdat de oogst van vorig jaar juist overvloedig was, liggen de schuren nog vol. Die gigantische voorraad drukt de huidige prijs enorm. Terwijl de markt voor frites-aardappelen wel iets aantrekt, blijft de zetmeelmarkt achter. Pas begin volgend jaar weet de akkerbouwer of hij dit seizoen überhaupt uit de kosten gaat komen.

Beregenen geen optie 

Zelf de sproeiers aanzetten om de boel te redden, is op de grote schaal waarop Michel werkt geen haalbare kaart. “Dan zouden we wel vijf of zes beregeningsinstallaties nodig hebben en extra mensen moeten aannemen. Dat is voor ons niet te doen; we proberen het juist simpel te houden met zo min mogelijk personeel.”

Toch is er nog een klein lichtpuntje op het boerenbedrijf: de uien. Die krijgen wél kunstmatig water. Hoewel dat beregenen de akkerbouwer veel geld kost, lijken de prijzen voor uien wel aan te trekken. Het levert hopelijk nog wat op, al gaat het slechts om een klein deel van zijn totale grond.

Ondanks de dreigende financiële strop en het harde werken, blijft Michel opvallend nuchter. Boeren is immers leven met de grillen van de natuur. ,”Om de zoveel tijd heb je een droog jaar, en dan weer een nat jaar. Vorig jaar was een superjaar. Er is altijd wel wát, je moet er gewoon positief onder blijven. Dat is het allerbeste.”