Woningtekort en gemeenpolitiek: focus op de woningzoekende

De gemeenteraad, en dus als gemeenteraadslid, is zeker in staat om een rol te spelen in de woningnood die Nederland kent. Dat kwam naar voren in een forumdiscussie die D66 Vechtdal organiseerde in het theater De Gashouder in Dedemsvaart.

In gesprek met de twee interim-directeuren van de woningbouwverenigingen in het Vechtdal, Vechthorst (Gerrit Breeman) en Vechtdal Wonen (Monique Govers) kwam dat duidelijk naar voren. Het gaat bij die invloed concreet op het hebben van een lange termijnvisie en lef voor experimenten. De twee directeuren gaven aan vooral de focus te houden op de woningzoekende, wie is dat eigenlijk en wat wil diegene?

De avond, geleid door voorzitter van D66 Vechtdal Praxedis Bouwman, gaf ook veel inzicht in de Woonproblematiek in het Vechtdal.

Vechtdal Wonen heeft in Hardenberg 5914 woningen, in Ommen 1568 en in Dalfsen 188. In 2024 zijn er ongeveer 90 woningen gebouwd en er zijn meer dan 600 woningen ‘in ontwikkeling’. Daarnaast heeft men in Enschede een ‘campus concept’, dat ook interessant kan zijn voor het Vechtdal; Hardenberg was al op excursie en Ommer Raadslid Roosmarijn Wernars pleit ook voor deze aanpak voor studenten en andere jongeren.

Gemeenteraadslid Bernard Smalbraak, Dalfsen, kwam tot nieuwe inzichten: ‘we moeten anders bouwen in Dalfsen!’ En Marjo de Greef, D66 raadslid in Hardenberg, is blij in een ‘vooruitstrevende’ gemeente op het gebied van woningbouw mee te mogen beslissen.

Punten van belang uit de discussie en uitspraken van de directeuren: Bouwen op grote locaties kost dezelfde energie als op kleine. Gemiddelde inschrijftijden voor een sociale woning zijn lang, maar worden ook ‘politiek gebruikt’; belangrijk zijn de zogeheten zoektijden. Actieve zoekers zijn vooral 1 en 2 persoons huishoudens. Gemiddeld duurt het 22 maanden voordat ze een huis toegewezen krijgen. Specifiek bouwen voor jongeren levert weinig doorstroming op; bouwen voor ouderen, die vaak een grote eengezinswoning hebben, zorgt voor meer dynamiek, met een reeks verhuizingen. Circa twintig procent van de toewijzingen zijn voor bijzondere groepen, zoals statushouders, personen die uit begeleid wonen komen en mensen met een ‘rugzakje’. Deze laatsten leveren de meeste problemen op. Zij nemen het grootste aandeel van de bijzondere groepen op zich. Zogeheten urgentie, een begrip uit het verleden, is in het heden aan strakke regels gebonden. Het aandeel statushouders is afhankelijk van het aandeel sociale woningen op de totale woningvoorraad. In grote steden met veel sociale bouw ca. 4-5 procent; in b.v. Dalfsen 11procent. Concreet zijn in 2024 in Ommen 2 en in Hardenberg 29 woningen aan statushouders toegewezen. Huizen voor arbeidsmigranten zijn een taak voor de bedrijven. Er wordt gecontroleerd op illegale onderhuur. Woning splitsing kan een bijdrage leveren, maar vergt een duidelijke visie van de gemeente even als permanent wonen in een recreatie woning.