Meningen

Ons land is bezaaid met meningen. Meningen over corona, politiek, gezondheid, de buren, de baas. Meningen over voetbal, autoraces, televisie, films. En voor elke mening is er wel een columnist te vinden. 

Een vluchtige telling in dagblad Tubantia leidde al tot 14 columnisten. Dan heb ik de beide weekbladen in de gemeente Twenterand nog niet geteld. Dat zal ik ook even doen. Ogenblikje. Daar komen ook minimaal zes columnisten aan het woord. Dus als ik dat optel zit ik vandaag al aan zo’n 20 columns.

Ook de tv is een meningenfabriek. Er komen dagelijks vele programma’s voorbij waarin het wemelt van de meningen. Dat gaat van EenVandaag via Nieuwsuur, Jinek naar Op1 en zo weer terug. En dan sla ik de babbelrubrieken gemakshalve maar even over. Hebben we het al gehad over Twitter, Instagram en Facebook, en aanverwante artikelen?

Ook daar buitelen de meningen, nog sterker: de standpunten, over elkaar heen. Vaak wordt met veel aplomb een mening als een feit verkondigd. Wie is nog in staat een mening te onderscheiden van een feit? Dat is geen eenvoudige zaak. En waarom moeten al die columnisten zo nodig hun mening kwijt? Is het niet beter af en toe je mond te houden?

Zou het niet eens wat minder kunnen met al die meningen, met al die columns? Is het niet beter voor je gemoedsrust te stoppen met het lezen van die tientallen columns? Te beginnen bij bijvoorbeeld deze column? Maar daarvoor is het deze keer te laat. Want u hebt hem zojuist toch gelezen…en dat is een feit.

Klaas Dragt