Groot en klein leed

Grote, ingrijpende gebeurtenissen in onze wereld de afgelopen weken. Wat heeft de meeste indruk gemaakt? De moord op Peter Rudolf de Vries? Deze eigenwijze, eigenzinnige, onverschrokken, moedige voor niemand-bang-man liet het leven. Ondanks zijn levensmotto ging hij toch door de knieën, neergeschoten.

Of was het de watersnood in Limburg, België en Duitsland? De vele slachtoffers in onze buurlanden, aardverschuivingen, overstromingen, weggevaagde huizen en bruggen, in de dalen van de Eifel, de Ardennen en de Limburgse heuvels. Of zijn het de hemelhoge temperaturen die dit jaar worden gemeten in Canada en Amerika, zelfs in het poolgebied.

Of is het de corona, die met een vierde golf weer over ons heen stroomt? Onze maatschappij opnieuw lamlegt, onze handen en voeten weer bindt. Het zag er hoopvol uit, vlak voor de zomer. Nu lijkt het erop dat het virus nog niet overwonnen is.
Het zijn gebeurtenissen, die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. Het zijn gebeurtenissen waarin je als individu machteloos bent. Dat geldt voor grote gebeurtenissen maar ook voor klein leed. Want over virussen, water en temperatuur gesproken. Er kwam toch een virus langs in de familie, maar het veroorzaakte geen tranendal. De koorts liep niet hoog op. Het virus openbaarde zich namelijk in de vorm van waterbokken, zoals de kleinkinderen, een tweeling, ze noemde. De bokken veroorzaakten geen aardverschuiving, en het waterpeil van deze pokken daalde al snel. De zon schijnt. Kijk, daar word je dan weer vrolijk van.

Klaas Dragt