Te laat

Vaak ben ik te laat. Ik doe mijn best om niet te laat te komen, maar vaak gaat er iets mis in mijn planning. Ik heb gelezen dat optimisten hier vaak last van hebben. Men zal een iets te positieve kijk op de tijd hebben. Deze gedachte houd ik maar vast. Het is niet handig, ik weet het.

Ik ben te laat als ik met iemand afgesproken heb. Mensen die mij kennen, spreken vaak een half uur eerder met mij af. Op die manier ben ik wel op tijd. Deze column is te laat aangeleverd (sorry) en sinds november vindt mijn dochter ook dat ik weleens te laat ben.

Ze lijkt veel op haar vader, maar een ding heeft ze van mij. Haar geduld. Dat heeft ze, net als ik, niet. Als ze wakker is, wil ze bij ons komen. Behalve ’s ochtends, dan wil ze blijven liggen. Oké, dit heeft ze ook van mij. Na haar middagdutje dacht ik dat ik weer te laat was. Ineens hoorde ik haar. Ze was wakker geworden. Ze lag boos in haar bedje met haar nieuwe slaapzak (hier kom ik op terug). Ze wilde eruit. Tenminste, dit dacht ik. Normaal wordt ze, zodra ze wordt opgepakt, wel weer blij. Dit keer niet. Ze bleef boos. Een half uur heb ik met haar door de woonkamer gelopen. Wiegen, troosten, knuffelen, zingen, melk aanbieden, maar niks hielp. Opeens bedacht ik mij iets. Sinds ze overdag een speciaal slaapzakje voor haar spreidbroekje draagt, slaapt ze minder. Ik bedacht dat het probleem haar slaapzak kon zijn. Ik liet mijn vriend haar oude slaapzak ophalen. Eenmaal in de oude slaapzak kwam er weer een glimlach op haar gezicht. Ze wilde gewoon haar vertrouwde slaapzak aan. Hier dacht ik dus aan, maar weer veel te laat. Dit had ons een half uur huilen en stress kunnen schelen. In het half uur dat onze dochter heel boos was, maakte ik mij zorgen. Achteraf hebben wij, met z’n drieën, er smakelijk om kunnen lachen. Al doende leert men toch?

Dus bij dezen; alvast mijn welgemeende excuses. Voor iedereen waarbij ik te laat ben. Wanneer ik mij te laat iets bedenk. Wanneer ik iets te laat inlever. Ik werk eraan, ik doe mijn best. Ooit komt het goed.

Rianne Vos