Gratis bier

Het is weer verkiezingstijd en het ‘eerlijke verhaal’ wordt afgewisseld met populaire oneliners, precies zoals het uitkomt. PvdA-GroenLinks presteerde het bijvoorbeeld om tijdens het RTL-Verkiezingsdebat te beweren dat het niet haalbaar is om in het eerste jaar 100.000 huizen te bouwen. Beetje jammer was wel dat ze in het ingekochte reclameblok dat meteen na deze quote werd ingestart beweerden dit zelfde aantal huizen wel te kunnen bouwen. Er wordt zoveel beweerd dat partijen zichzelf gaan tegenspreken.

De verkiezingsbeloftes en campagnetaal worden van links en rechts op ons afgevuurd. De spindoctors laten de pr-machines op volle toeren draaien en zorgen ervoor dat het stemvee op precies het juiste moment de juiste content te zien krijgt. Het liefst wordt daarbij gebruikgemaakt van social media waar de potentiële kiezer in zijn eigen bubble en daarmee in zijn eigen werkelijkheid bivakkeert. 

In Den Haag buitelen politici over elkaar bij het claimen van thema’s, het benoemen van breekpunten en het al dan niet elkaar de liefde verklaren. Onze Haagse vrienden organiseren een fantastisch Oktoberfest waar de kiezer zich tegoed mag doen aan klein bier-beloften, of nog mooier: pullen gratis bier krijgt aangereikt. Gratis bier van beloften die worden gedaan zonder dat partijen ze laten toetsen en doorrekenen door het CPB.

Van bier weten we inmiddels wel wat de risico’s zijn. Als het gaat om wat we etend en drinkend tot ons nemen, tellen we calorieën en eten we de gezonde kleuren van de regenboog. Onder het mom van ‘het moet de calorieën wel waard zijn’ proberen we zo gezond mogelijk te genieten. Onze mond is immers geen vuilnisemmer. Maar zijn onze ogen en oren dat wel? Hoe gaan we om met de stroom aan gekleurde informatie? Leveren we onszelf volledig over aan de pr-machines of kijken we er met onze eigen kritische blik naar? Komt onze informatie uit één hoek of laten we ons ook door anderen informeren? Lopen we cirkels in onze eigen bubbles of zijn we ons ook bewust van de wereld daaromheen? Anderen bepalen misschien wat er op ons afkomt, maar we bepalen zelf hoe ‘kiesnauwkeurig’ we zijn.