Voor de vorm

Na een middag K3 in Rotterdam met muziek, mensen die alle teksten woord voor woord meezingen, en iemand naast ons die alle danspasjes uit haar hoofd had geleerd, stonden we later op de avond nog in een schoenenwinkel. Gewoon, omdat je er toch langs loopt en eigenlijk nog wat op het oog hebt.

Maar wat daar opviel, was het personeel. Niet verkeerd bedoeld, maar het leek alsof iedereen vooral bezig was met zichzelf.

Iemand stond wat in een spiegel te kijken, een ander kreeg haar vrienden op bezoek tijdens het werk. Een magazijnmedewerker wist niet dat als schoenen in een andere maat werden gevraagd, hij deze ook daadwerkelijk vanuit het magazijn de winkel in moest brengen. Verder gebeurde er niet zo veel. Wij stonden een beetje te wachten, keken elkaar aan en moesten er vooral om lachen. Af en toe pakten we een schoen op, puur voor de vorm. Alsof we wisten wat we deden. Het had iets ongemakkelijks, maar ook iets grappigs. Zo’n situatie waarin je eigenlijk allang doorhebt hoe het gaat lopen, maar toch nog even blijft staan. Voor de vorm, uit nieuwsgierigheid, omdat je wilt weten hoelang dit nog doorgaat.

Wat het nog opmerkelijker maakte, was een bordje in de winkel. Daarop stond dat klanten netjes met het personeel om moesten gaan. Op zich een prima boodschap, daar is weinig tegenin te brengen. Alleen kreeg het in die situatie toch iets ironisch.

Uiteindelijk hebben we de schoenen gewoon gekocht. Niet omdat we zo goed geholpen werden, maar omdat er korting op zat. Soms zijn de redenen simpel. Je kijkt wat rond, lacht er een beetje om, en gaat weer verder. Met een paar schoenen en een verhaal erbij.

In Nederland zeggen we vaak: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Misschien zit daar ook wel iets in voor dit soort situaties. Je hoeft niet altijd te stralen of alles perfect te doen, maar een beetje aandacht voor wat er om je heen gebeurt, helpt vaak al.