Boots

Als ik naar de keuken loop ligt hij steevast ergens in het looppad, bij het opstaan van de bank moet ik altijd oppassen, omdat hij aan- of op mijn voeten ligt. Helemaal gek word het wanneer ik naar het toilet ga, dan hoor ik na 30 seconden ‘plof’, en ligt hij tegen de deur aan. Ja, Boots is de typische trouwe hondenvriend. Toen eind Maart 2020 de besmettingen de pan uit rezen, en het toch beter voelde te gaan thuiswerken was hij mijn excuus om de enorme verveling van het thuiszitten te doorbreken. Ik wandelde al af en toe, maar vanaf dat moment ben ik pas echt ‘de hond gaan uitlaten’, of misschien beter gezegd, mezelf. Gaandeweg merkte ik dat ook mijn conditie erdoor vooruit ging. Daarbij kun je al wandelend heerlijk mijmeren en kom je regelmatig leuke mensen tegen. 

Zo liep ik laatst door het Reestdal, tegenwoordig mijn ‘achtertuin’, en kwam ik midden in het bos een wat oudere mevrouw tegen, met hond, die het prima met Boots kon vinden. Samen met haar oplopend kwam ik erachter dat ze altijd huisarts was geweest in Amsterdam, en nu verhuisd was naar Drenthe. Ze kon hier moeilijk wennen vertrouwde ze me toe, en zat erover te denken weer terug te verhuizen. Al pratend concludeerden we dat de stad waarschijnlijk te diep in het meisje zat, zoals het platteland te diep in mij zit. Toen ik haar vertelde over onze winkel, vertelde ze enthousiast dat zij ook gitaar speelde. Een poosje later stond ze onverwacht in de winkel en vertelde enthousiast dat ze haar huis verkocht had en nu de gitaar van haar dromen kwam kopen. Toen ze vertrok bedacht ik me glimlachend dat op deze manier zelfs Boots bijdraagt aan de omzet van ons familiebedrijf..

Rudi Bults