Jan en Diny

Zomaar twee namen van zomaar twee mensen. Twee levens met hoogte-, en dieptepunten. En over hoe hiermee om te gaan heeft iedereen een mening. Want wat zijn we toch goed in het geven van zogenaamde goede adviezen. Dat mensen het dan toch anders doen vinden we vaak maar moeilijk te verteren en daar ontstaat vaak ook afstand tussen ons. Wij krijgen allemaal adviezen hoe we moeten doen. Dat kunnen velen van ons knap ongenuanceerd doen. Een geweldig voorbeeld vind ik de mening over iemand die zijn of haar partner heeft verloren. Wanneer ze lachen wordt er gezegd; “Ik snap niet dat je nu al weer lol kunt hebben” en als er gehuild wordt is het “dat je er nu nog niet overheen bent”. Je moet wel een dikke huid hebben om jezelf te blijven bij al die adviezen. Als we nu eens beginnen om te luisteren naar iemand met een andere mening, een andere huidskleur, eetpatroon, postuur, geloof of een beperking. En dat we dan met elkaar in gesprek gaan hoe men dat ervaart. Luisteren naar iemand in een rolstoel of misschien zelf wel in de rolstoel plaats nemen. Durven ervaren hoe het is om anders te eten door samen te eten en proeven van ander eten. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het heerlijk is om te proeven van eten uit andere culturen. Jan en Diny waren ook door het leven getekend, ze hadden elkaar maar Diny stierf een maand geleden. Jan was al ziek en kon het leven niet meer aan, ondanks alle goedbedoelde adviezen stopte hij met eten en bewegen. Afgelopen week overleed hij ook, om weer bij Diny te zijn. Op Java vieren ze 40 dagen na iemands overlijden Selamatan, de dag waarop de geest van de overledene definitief afscheid neemt. Was Jan toch mooi op tijd om bij Diny te zijn.

Henk Leemhuis