Lieve Douwe

Door mijn werk ken ik veel bekende Nederlandse muzikanten persoonlijk. Zo ook Douwe Bob, die op zijn zeventiende in de winkel kwam voor een oude Gibson gitaar die ik net gereserveerd had voor een andere, ook bekende muzikant. Gelukkig kende ik zijn zwak voor jong talent, dus belde ik hem en samen kwamen we tot de conclusie dat dit grote talent een goede gitaar verdiende. Douwe kreeg de gitaar en is er nog steeds gelukkig mee.

Ik heb dat Amsterdamse lefgozertje leren waarderen door de jaren. Hij is een man van zijn woord en staat altijd klaar voor zijn vrienden. Daarom stond hij twee keer op rij voor een echte vriendenprijs op het festival, en was hij er ook bij om samen met zoonlief bier te tappen bij de opening van de nieuwe zaak. Gewoon omdat hij dat beloofd had. Beide kwamen niet bepaald nuchter uit de bardienst, maar dat terzijde. Dat hij daarna nog foutloos 10 liedjes van de Eagles speelde en zong, vond ik wel een echt mirakel. Ik zie hem altijd graag, zeker niet alleen als klant, maar vooral ook omdat hij eerlijk en oprecht is. Dat hij het hart op de tong heeft, werkt vaak tegen hem. 

Gek genoeg herken ik veel van hem in mezelf. Niet het talentdeel helaas, maar wel dat ik in mijn jonge jaren ook regelmatig op mijn bek ging omdat ik mijn mening weer zo nodig moest uiten. Jaren van oefenen heeft me nadenkender en minder snel oordelend gemaakt. Al schrijvend realiseer ik me dat we vooral anders naar die hele knetterharde vaccinatiediscussie kijken door ons leeftijdsverschil. Maar ook dat die hele discussie echt van voorbijgaande aard is. Douwe Bob blijft wie hij is, intens, maar ook een lieve jongen, met het hart op de goede plek.

Rudi Bults