Protestpoepen

Het gaat goed met Willem, onze Cocker Spaniël pup, hij groeit als kool, voorziet onze kleding van nieuwe haakpatronen en is in halfslaap de liefste en schattigste hond ter wereld. Er is één storend element: het poepen. Willem poept namelijk alleen in zijn bench, zijn binnenhok. Na een strak programma van eten, spelen en wandelen moet hij slapen. Dan stoppen we hem, onder protest, in de bench en dan - je kan de klok erop gelijkzetten- poept hij uit protest het binnenhok eronder. De mat, de deken, Beer & Kip, alles zit eronder. En als ik niet oppas, zit ik bij het opruimen van de poep er ook helemaal onder. Afijn, u hebt een beeld.

Als hij moet plassen dan geeft hij het wél aan en laten we hem naar buiten, maar buiten poepen, we krijgen het er niet in. Of uit, ’t is maar hoe je het bekijkt.
En stinken, zal ik u vertellen, stinken! Er komen indianenstammen uit de Amazone, die nog moeten worden ontdekt, die hun speren in de poep van Willem dopen. Zo gemeen rieken de keutels.

Vorig zomer begroeven wij onze Banjer. “Het is mooi geweest,” zeiden wij tegen elkaar. “Nu kunnen we gaan en staan waar we maar willen,” hielden wij elkaar voor. ” ’t Is ook wel een hele verantwoordelijkheid.” En wij keken voor ons uit. “Maar het is ook wel stil…”
En zo begon de zoektocht met als resultaat: Willem. Weer een Cocker. Persoonlijk heb ik toch een andere (lees: minder) energie dan zestien jaar geleden en heb ik in de eerste twee weken van de nieuwe pup wel eens verzucht: “Waar zijn we aan begonnen?” Maar de hond heeft zijn plek in ons systeem en kan inmiddels niet meer gemist worden. Dat proces gaat heel snel.

Wat prima gemist kan worden is het melkgebit van de pup, scherp als een Japans koksmes en effectief als een school piranha’s. Het verkennen van de wereld gaat via de bek van de hond en omdat ik het leuk vind om met de hond te ‘knooi’n’, was ik al gauw de klos. Armen, handen, oren en neus zaten snel onder de wonden. In combinatie met mijn bloedverdunners loop ik regelmatig als the passion of the Christ door het huis.

Eén blik op de snoet van slapende Willems alles is vergeten.