Wethouder Didy Dorrestijn met op de achtergrond de wethouders Alwin ter Rietstap en Alwin Mussche, die geen van allen terugkeren in het gemeentebestuur van Hardenberg.
Wethouder Didy Dorrestijn met op de achtergrond de wethouders Alwin ter Rietstap en Alwin Mussche, die geen van allen terugkeren in het gemeentebestuur van Hardenberg.

"Ik haal er energie uit, en toch..."

ma 11 mei 2026

- Door: Bert Nonkes - Het afscheid komt sneller dan gehoopt. Na twee jaar als wethouder in Hardenberg moet ze haar werk neerleggen. “Ik vind het heel jammer”, zegt ze. “Balen… maar zo gaat het nou eenmaal”.

Ze kwam ‘van buiten’. Didi nam de taken over van Martijn Breukelman die burgemeester van Hoogeveen werd. “Ik ben hier meteen gaan wonen en heb de portefeuilles van Martijn overgenomen. Dat waren er veel. Ik heb twee jaar lang heel hard gewerkt”. Niet alleen aan dossiers, benadrukt ze, maar juist aan relaties met mensen. “Als wethouder moet je tussen de mensen staan. Ik heb geprobeerd hun taal te verstaan en nabij te zijn”.

Wethouder zijn in Hardenberg smaakte naar meer. “Toen mij werd gevraagd of ik beschikbaar was voor een nieuwe periode, heb ik volmondig ja gezegd. Ik was goed ingewerkt en dacht dat ik continuïteit en stabiliteit kon leveren”. Juist daar, zegt ze, is behoefte aan. Toch viel de keuze anders. Binnen de partij kreeg een ander de voorkeur. “Ik begrijp dat er is gekozen voor iemand ‘van hier’”, zegt ze. “Maar ik vind het wel jammer dat het zo is gegaan”. Bitter klinkt ze niet. “Ik gun Elma Soeten het wethouderschap en wens haar en haar collega’s veel succes om het goede te doen voor de gemeente”.


Familiegeschiedenis

De teleurstelling blijft, al hoort onzekerheid bij het vak. “Je weet nooit hoe lang je blijft. Dat zit er als wethouder ingebakken”. Toch bouwt ze intussen ‘hier’ een leven op. “Ik heb een huis gekocht in Dedemsvaart, woon daar met veel plezier. Leuke buren, mooie plek”. Hardenberg raakt haar persoonlijk. Haar familiegeschiedenis ligt er deels. “Mijn opa kwam hier in de oorlog om onder te duiken. Mijn vader, vijf jaar oud, werd hier opgevangen en heeft de hongerwinter daardoor goed doorstaan”. Die verhalen maakten indruk. “Ik hoorde altijd hoe mooi het hier was. Dat heeft zeker meegespeeld om hierheen te komen”.


Trots

Op haar werk kijkt ze met trots terug. “We hebben veel woningen gebouwd en plannen liggen klaar. Financieel staat de basis goed. En ik heb me sterk gemaakt voor sportvoorzieningen en de landbouw”. Vooral dat laatste noemt ze bijzonder: “Hier zie je echt toekomstkansen en innovatie. Dat vind ik uniek in Nederland”. Wat nu komt, weet ze nog niet precies. “Ik zit altijd vol plannen, maar eerst wil ik goed afscheid nemen”. Daarna lonkt rust. “Fietsen langs de Vecht, wandelen. Dan waait alles wel uit mijn hoofd”. En misschien vaker naar Scheveningen, haar roots.  Ze vertrekt met gemengde gevoelens, maar zonder spijt. “Ik had het voor geen goud willen missen, ook al was het maar twee jaar”. Over Hardenberg is ze duidelijk: “Het is hier mooi. Qua natuur, maar ook qua mensen”.