Van vluchteling naar politieagent

di 14 april 2026 Hardenberg

Op veertienjarige leeftijd moest Jamal samen met zijn familie vluchten voor zijn leven uit Afghanistan. In Nederland ontmoette hij een agent die zijn leven voorgoed veranderde. Vanaf dat moment wist hij het zeker: ooit wilde hij zelf bij de politie werken.

Jamal werd op jonge leeftijd geconfronteerd met geweld dat diepe sporen naliet. Talibanleden stonden voor de deur van het gezin en schoten zijn vader in zijn been. Tegelijkertijd dreigden ze de kinderen te onthoofden als er geen groot geldbedrag werd betaald. Diezelfde avond besloot het gezin te vluchten uit Afghanistan. Alles werd in het geheim verkocht om mensensmokkelaars te kunnen betalen. De reis die volgde was zwaar en gevaarlijk. Wekenlang trok het gezin te voet verder, zonder duidelijke bestemming. Vragen stellen aan smokkelaars leidde tot geweld. Bij een brede rivier moesten ze zich via een touw naar de overkant trekken. Het ging bijna mis toen Jamals moeder het touw losliet en onder water verdween, maar op het nippertje werd ze gered. Na zes weken eindigde de reis in Nederland. In Zevenaar werden ze langs de snelweg achtergelaten. Kort daarna arriveerde de politie. De angst was groot, want in Afghanistan betekende de politie vaak gevaar. Wat er toen gebeurde, maakte echter diepe indruk. Een agent sloeg een arm om Jamals moeder en troostte haar. “Dat moment vergeet ik nooit,” vertelde Jamal later. “Toen dacht ik: later wil ik doen wat hij doet.” Het gezin vroeg asiel aan, maar belandde in een lange periode van onzekerheid. “We werden opgevangen. Mijn vader vroeg in welk land we waren. ‘Holland!’, kregen we te horen. Ik kende het van de voetbalplaatjes die ik in Afghanistan spaarde, van Ruud Gullit”. Aanvankelijk kreeg het gezin een verblijfsvergunning, maar die werd na de aanslagen op 11 september in de Verenigde Staten weer ingetrokken. Dat betekende geen BSN, geen diploma’s en weinig zekerheid. “Mijn moeder leefde in constante angst. Mijn vader ging ’s avonds naar boven om te bidden. Soms hoorde ik hem huilen”. Zijn vader wilde geen uitkering, waardoor het gezin afhankelijk werd van de voedselbank en hulp van mensen uit de gemeente. Jamal werkte waar hij kon. “Ik maakte campings schoon, poetste wc’s en bezorgde kranten. Alles gaf ik aan mijn ouders voor boodschappen”. Ondanks alles gaf hij zijn droom niet op. “In mijn hart bleef een klein lichtje branden”. Pas tien jaar later kreeg de familie opnieuw een verblijfsvergunning. Jamal begon een eigen broodjeszaak en werkte jarenlang dag en nacht. Ondertussen bouwde hij een gezin op. Een tekening van zijn zoon zorgde echter voor een keerpunt. “Omdat jij nooit thuis bent,” kreeg hij te horen toen hij vroeg waarom hij niet op de tekening stond. Dat moment leidde tot een nieuwe keuze. “Ik ging in de beveiliging werken en leren. Binnen drie maanden haalde ik mijn diploma”. In diezelfde periode besloot hij zich ook op een andere manier in te zetten voor de samenleving. Hij werd vrijwilliger bij de brandweer in Hardenberg. “Daar hielp ik mensen in noodsituaties en kon ik echt iets betekenen op moeilijke momenten”. Kort daarna zag hij een vacature bij de politie voor arrestantenbewaker. Hij werd aangenomen, een moment dat hem diep raakte. “Ik word er nog steeds emotioneel van. Meteen dacht ik aan de agent in Zevenaar. Zonder hem was ik nooit bij de politie gegaan. Ik hoop dat hij dit leest. Ik zou hem zo graag persoonlijk bedanken. Helaas weet ik zijn naam niet. Maar hij is mijn held”.

In zijn werk zag Jamal jonge jongens die, net als hij vroeger, in een asielzoekerscentrum hadden gezeten en op het verkeerde pad waren geraakt. “Ik probeerde ze op het goede pad te brengen. ‘Jongen, je hebt in Nederland een kans. Pak die!”. Soms werkt dat: een Syrische jongen die hij eerder had begeleid, zei later: “Ik heb naar u geluisterd en werk nu in de beveiliging. Ik wil ook bij de politie!”. Jamal kijkt met dankbaarheid terug: “Ik ben mijn ouders en Nederland enorm dankbaar. Dit land gaf ons veiligheid en kansen. Zelfs na het donkerste hoofdstuk van je leven kun je opnieuw beginnen en iets betekenen voor anderen”.