Hardenberg

Op de fietse met Gradie Baarslag

Door de redactie

In deze vaste rubriek vragen wij 'bekende' mensen uit het Vechtdal over hun favoriete plek en fietsroute. Deze week: Gradie Baarslag.

 

Wie ben je en wat doe je?

Ik ben Gradie Baarslag. Ik ben 66 jaar en woon al mijn hele leven in Hardenberg.

Nu woon ik in de Oldenburg, daar heb ik een eigen appartement. Ik kan bijna helemaal voor mezelf zorgen maar soms helpt de begeleiding mij met dingetjes die moeilijk zijn voor mij.

Ik werk bij de Roots, dat is heel gezellig, ik help daar met de koffie, we doen spelletjes en soms, als er tijd is gaan we wandelen of winkelen. Gelukkig mogen we weer een paar dagen naar de dagbesteding, in het begin van de corona moesten we heel lang thuisblijven.

 

Hoe vaak pak je de fiets en waarom?

Maar gelukkig mochten we nog wel op de duofiets want dat vind ik het allerleukste om te doen. Van de gemeente hebben we een elektrische duofiets gekregen, daar mogen alle cliënten van de Oldenburg op maar alleen als ze niet op een gewone fiets kunnen fietsen.

Eigenlijk wil ik de hele dag wel fietsen maar dat kan natuurlijk niet want de begeleiding moet ook nog wel eens wat anders doen, dat snap ik best maar het is natuurlijk wel jammer.

Gelukkig komt mijn broer uit Zwolle vaak op bezoek en die vindt het ook leuk om samen met mij te fietsen op de duofiets.

 

Waar fiets je beslist naar toe?

Met de begeleiding fiets ik vaak door het Vechtpark, dat is een leuk rondje en ik kom vaak kennissen tegen. We gaan dan natuurlijk ook over de Stuw maar als het water hoog staat en het stroomt hard dan vind ik dat wel een beetje eng. En die koeien die daar loslopen moeten ook niet te dicht in de buurt komen, daar hou ik ook niet zo van.

 

Wat mist het Vechtdal nog?

Voor mij mist er niets maar ik vind het wel lastig als de weg niet zo mooi plat is, ik heb dan het gevoel dat we omvallen. En in sommige fietspaden en weggetjes zitten gaten, dat is ook niet fijn want dan hobbel je zo heen en weer.

 

Op de fiets heb je alle tijd om je gedachten eens de vrije loop te laten. Waar gaan je gedachten naartoe als ze vrij mogen ronddwalen?

Ik wil overal wel naar toe fietsen, als we maar fietsen, ik kan dan gezellig kletsen met de begeleiding maar ik moet dan ook vaak denken aan de familie die er niet meer is. Ik word dan wel een beetje verdrietig maar dat waait wel weer weg omdat ik het fietsen zo leuk vind.