Hardenberg

Maak er het beste van

Door de redactie

Marc Timmer uit Hardenberg is al een paar jaar aan het rondreizen rondom de wereld. Na jaren gewoond te hebben in Australië, Nieuw Zeeland en Spanje, woont hij nu in Ierland. Hieronder zijn verhaal en ervaring vanuit het eiland dat momenteel compleet op slot zit dankzij het coronavirus.

Zaterdagavond. De straten van de altijd bruisende binnenstad in Dublin fluisteren in een onbekende, stille taal. Het gebruikelijke dronken gezang heeft plaats gemaakt voor een muziekloze leegte dat nagalmt in de gure zeewind. Hier en daar zoekt een verdwaalde meeuw tevergeefs naar wat voedsel en gezelschap. Vanuit mijn raam tuur ik als een padvinder door de straat. Het warme geelkleurige licht van de overburen schijnt door een klein raampje in de voortuin. Een man met een goedgevuld glas Guinness zit aan de keukentafel. Met een beetje artistieke inleving lijkt het net een Renaissance schilderij. Een schilderij dat over twintig jaar wordt bewonderd door leek en kenner, als illustratie van een bizar moment in de wereldwijde geschiedenis.

We vielen in slaap in de ene wereld, maar werden wakker in een andere. Ierland is sinds enkele weken officieel in Lockdown en grotendeels alles is gesloten. Supermarkten zijn nog open, maar worden gekarakteriseerd door lange rijen en de gangpaden van de winkel lijken net een levend ganzenbord. Met plastic handschoentjes aan en een maskertje voor de mond lijkt het net of we zijn beland in een apocalyptische film over het einde der tijden.

Vrienden in Italië en Spanje hebben het nog ellendiger, met duizenden doden door worstelende zorgsystemen en een overheid dat te laat anticipeerde op het wereldwijde virus dat we nu allemaal kennen als corona-virus. Er waren tijden dat de naam Corona geassocieerd werd met een Mexicaans biertje in de zomerzon. Maar die tijden zijn veranderd. Opeens leven we in een aangepaste wereld. Een wereld waarin knuffels en zoenen plotseling wapens zijn geworden. Een wereld waarin we elkaar niet meer aan raken en elkaar alleen nog door het scherm van onze telefoons zien. Een wereld waar het niet bezoeken van grootouders en vrienden ineens tekens van liefde en waardering zijn geworden.

Een wereld waarin de superhelden in de zorg, die dag in dag uit hun eigen leven riskeren om anderen te redden, eindelijk de erkenning krijgen die ze verdienen. Een wereld waarin geld, bekendheid en macht ineens waardeloos zijn. De rijksten der rijksten zijn net zo kwetsbaar als de zwerver op de hoek van de straat. Een wereld waarin de mens verplicht wordt zich terug te trekken in zijn eigen huis. Als een dier in een kooi. Een wereld die stil lijkt te staan, maar eigenlijk harder door draait dan normaal. Want de wereld staat niet stil. De mensheid staat stil.

In alleen al een paar weken zijn de indrukwekkende effecten van de wereldwijde isolatie duidelijk. De kanalen in Venetië zijn weer schoon en vanuit India zijn de Himalayas na 30 jaar weer te zien. De luchtvervuiling van vele grote wereldsteden heeft plaats gemaakt voor een hemelblauwe frisse lucht. De mens zit in zijn kooi en de planeet reinigt zichzelf. Moeder Natuur straalt als nooit tevoren en herstelt haarzelf na jaren van vervuiling.

En wij willen allemaal zo graag de wereld verbeteren, maar raken in paniek wanneer de wereld daadwerkelijk verbeterd wordt. Hamsteren en paniek-kopen overspoelt ons rationeel denkvermogen. Deze wereldwijde crisis is lang niet makkelijk voor iedereen, maar we moeten er met zijn allen het beste van maken. We klagen tenslotte altijd dat we zo druk zijn. Dat we niet genoeg tijd hebben om de dingen te doen die we willen doen. Ga sporten, lees (of schrijf) een boek, kijk een serie of speel ouderwets bordspelletjes met het gezin. Maak er het beste van. Want ook deze vreemde tijd zal passeren en langzaamaan zal het normale leven weer op gang komen. Waarschijnlijk niet hetzelfde zoals we gewend zijn, maar misschien is dat wel helemaal niet zo erg. Zolang je maar genoeg toiletpapier hebt.