Hardenberg

"Het is bijzonder wat voor invloed je kunt hebben op iemands leven"

Door de redactie

In deze serie vertellen docenten van het Alfa-college over studenten die hen zijn bijgebleven, hen hebben geraakt of hun kijk op het vak hebben veranderd. Deze week vertelt docent Marianne Zandman waarom zij studente Ilse Croezen nooit vergeten zal.

Een lieve, ietwat onzekere meid stapt de eerste dag over de drempel bij docente Marianne Zandman. "Ilse was een stille, maar plezierige studente die goed haar best deed. Naast haar studie Facilitair medewerker werkte ze in de horeca." Het eerste studiejaar begint goed, maar het duurt niet lang voordat er ineens iets verandert. "Ilse werd moe, heel moe. Ze had geen energie meer en na een tijdje kon ze vrijwel niets meer", vertelt Marianne in een notendop de situatie. Na diverse ziekenhuisbezoeken blijkt Ilse chronisch moe.

Voor docent en coach Marianne volgt een intensieve periode gericht op het herstel van Ilse. "Samen met Ilse, haar ouders en de revalidatiearts bedachten we hoe we haar naar school konden laten gaan en konden voorkomen dat ze thuis kwam te zitten. Wij pasten haar roosters aan en stelden haar stage uit", vertelt Marianne, die in haar rol als coach vooral maatwerk moest bieden. "Daar zijn we als school echt sterk in. Iedereen zijn eigen tempo en daarbij de studenten ook helpen om te ontdekken wie ze zijn. Cijfers zijn mooi, maar persoonlijke groei veel belangrijker."

Onmacht

Heel langzaam krabbelt Ilse weer op. "Ze was gemotiveerd en ze kon het, maar je zag haar onmacht. Iemand die heel graag wilde, maar het lukte niet." Om de dag gaat Ilse een paar uurtjes naar school. Ze is vooral druk met revalideren. Daarnaast volgt ze ook het advies van haar coach Marianne op, die haar eens vraagt of ze ook wel een keer iets leuks doet tussendoor. "Het is mooi om dit later van haar terug te krijgen. Dat ik haar destijds aan het denken heb gezet en ze door mijn vraag de leuke dingen weer opzocht."

Het tweede studiejaar gaat Ilse op stage. Marianne stelt een stage voor in het Scheper Ziekenhuis in Emmen. "Ze was toen een echt horecamens, had niets met zorg, maar in haar situatie leek me dit een goede plek. Ze stemde in en pakte alle kansen die ze aangeboden kreeg." De stage bevalt goed, Ilse solliciteert intern en gelijk na haar stage kan ze aan de slag in de keuken van verpleeghuis De Horst.

Daar werkt ze al twee jaar met veel plezier. Ilse maakt de 'meals-on-wheels' wagens en de aangepaste maaltijden klaar en helpt daarnaast bij het buffet en de logistiek. "Ze is helemaal op haar plek. Van een onzeker, jong en stil meisje heeft ze zich ontwikkeld tot een prachtige, jonge vrouw. Dat maakt je trots."

Wat Marianne nooit zal vergeten is wat Ilse haar vertelde na afloop van haar studie. "Ze zei: `Als jij deze stage niet had voorgesteld, had ik nooit in de facilitaire dienst gewerkt en niet geweten dat dit zo goed bij me past.' Wauw, ik had me nooit gerealiseerd wat een invloed je eigenlijk kunt hebben op iemands leven. Heel bijzonder. Daar doe je het voor als docent!"

Wat Marianne jammer vindt is dat het vak vrij onbekend is en de afdeling binnen een bedrijf vaak onzichtbaar. "Keuken, catering, gebouwenbeheer; het valt allemaal onder de facilitaire dienst. Wie wil werken in de facilitaire dienst moet van betekenis willen zijn, voor anderen klaar staan. Dat moet in je zitten. Sommigen hebben hun werkkleding niet nodig om dienstverlenend te zijn. Zij staan ook op als het niet nodig is. Ilse is zo iemand."