Hardenberg

....en toen stond alles even stil.....

Door de redactie

Onder deze rubriek Lezer aan het woord worden ingezonden brieven alleen geplaatst mits voorzien van naam en woonplaats en wanneer andere contactgegevens bekend zijn bij de redactie. De redactie is geenszins verantwoordelijk voor de inhoud, maar behoudt zich het recht voor teksten in te korten.

Zaterdag 6 juli 2019 Dion Triathlon Hardenberg.

Een zaterdag die in het teken stond van een prachtig (jaarlijks) sportevenement: Dion Triathlon in Hardenberg. Voor ons: mijn teamgenoten Rob en Mark en mij,de derde keer op rij dat we de kwart triathlon voor teams trotseerden.

We hadden ons, zoals het echte sporters betaamt, als doel gesteld om de eindtijd van het jaar ervoor te verbeteren. Mark als zwemmer (1 km), Rob als wielrenner (40 km) en ik zou, zoals gebruikelijk, afsluiten met 10 km hardlopen.

Inmiddels ervaren en getraind verscheen ons team enthousiast aan de start. De omstandigheden waren prima: lekker weer, niet te warm en niet te veel wind en vooral veel toeschouwers, waaronder diverse familieleden.

Mark zwom goed en verbeterde zijn tijd van vorig jaar, Rob deed hetzelfde bij het wielrennen, dus aan mij de opdracht om die stijgende lijn door te trekken bij het hardlopen.

Nadat Rob mij bij de finish van zijn wielerronde de chip met tijdregistratie had overhandigd en ik die aan mijn enkel had bevestigd, kon ik vertrekken.

De eerste kilometer ging prima, door het enthousiaste publiek, misschien wel te snel....

Na 2 kilometer was mijn energieniveau aanmerkelijk gedaald en moest ik zelfs gedeelten van het prachtige parcours wandelen om vervolgens weer te kunnen rennen. Het voelde niet goed en onderweg werd ik aangemoedigd door bekende sporters/deelnemers die, gezien hun reactie en verbaasde blikken, niet goed begrepen waarom ik soms wandelde. Zo kenden me ze immers niet... Zelf had ik op dat moment ook geen echte verklaring voor mijn forse energiedip, maar stelde uiteindelijk maar één doel voor die middag: over de finish komen voor mijn teamgenoten, zodat we tenminste een eindtijd konden registreren, want een verbetering van onze eindtijd van 2018 had ik immers al lang uit mijn hoofd gezet.

Kortom, afwisselend wandelend en rennend trok ik mezelf over het parcours. Nog nooit was ik zo blij met het bordje van de laatste kilometer voor de finish. Ik besloot bij kilometer 9 nog even in te houden (wandelen dus), om in ieder geval de laatste 300 meter rennend over de streep te komen... Ik zag de rode matten voor de eindtijdregistratie snel dichterbij komen en intussen werd ik op mijn laatste meters aangemoedigd door een enthousiaste menigte, waaronder mijn vrouw Mariëlle. Zij had een dilemma, omdat op ongeveer hetzelfde tijdstip in Hardenberg onze jongste dochter een tennisfinale moest spelen. Uiteindelijk volgde ze haar intuïtie die aangaf dat ze maar beter niet kon vertrekken.....

Vlak voor dat ik die rode matten bereikte, draaide plots de grond onder mijn voeten en trachtte ik een harde val te voorkomen door mij vast te klampen aan een dranghek, maar toen werd alles zwart voor mijn ogen......

Eerste hulp en elke seconde telt!

Toen ik bijkwam en mijn ogen opende besefte ik langzamerhand, versuft en verward, wat er was gebeurd. Ik lag op de grond, op 50 meter van de finish, en boven mij zag ik talrijke gele/oranje hesjes, bezorgde en betrokken hulpverleners en een parcoursarts.

Ze probeerden mij gerust te stellen en al snel voelde ik slangetjes en draadjes aan mijn lichaam en zag ook een AED apparaat: ik was plots, vanuit het niets getroffen door een hartinfarct. Ik ben direct gereanimeerd en door snel en vakkundig ingrijpen van die hulpverleners en parcoursarts, relatief snel bij kennis gekomen. Ik hoorde en zag bekende mensen om mij heen, die mij vooral aanmoedigden om te blijven ademen en te vechten...Mariëlle, die op korte afstand geschokt zag wat er gebeurde, sprong over de hekken om te helpen met reanimeren, maar zij werd direct opgevangen en gerust gesteld door de organisatie en aanwezige politieagenten. Spoedig arriveerde de opgeroepen ambulance met gespecialiseerde hartapparatuur en namen de ambulancemedewerkers de hulpverlening over. Ik word vrij lang gestabiliseerd en na 20 minuten, met 140 km per uur, naar het Hartcentrum van Isala in Zwolle gebracht. Voortdurend worden onderweg hartfilmpjes gemaakt om de crisissituatie van het hart te monitoren en om het ziekenhuis voor te bereiden op mijn komst.

Sporter wordt plots hartpatiënt

Ineens staat de wereld op zijn kop. Zo stap je nietsvermoedend op zaterdagmorgen uit je bed op weg naar een gezellige en sportieve dag en aan het eind van dezelfde dag lig je aan de hartbewaking in het Hartcentrum van Isala te Zwolle.

Direct na de opname word een uitgebreide scan gemaakt van mijn hart.

De hartspecialisten zijn heel vriendelijk, maar ook heel duidelijk: twee ernstig vernauwde kransslagaders aan de linker kant van mijn hart zijn de boosdoeners en hebben mijn hartinfarct veroorzaakt. Er zijn twee opties: dotteren of een open hartoperatie, waarbij de laatste optie het meest waarschijnlijk lijkt.

Inmiddels zijn ook onze kinderen, hevig ontdaan en geschrokken, gearriveerd in het ziekenhuis om geïnformeerd te worden over mijn actuele situatie, de oorzaak/diagnose en het behandelplan.

Twee dagen later beslist het hartteam van Isala: hartoperatie op vrijdagmiddag 12 juli.

Ik had ongeveer 5 dagen om mij met behulp van familie, vrienden, collega's en verpleegkundigen, mentaal en fysiek voor te bereiden op een pittige medische ingreep. Ik had totaal geen ervaring als patient in een ziekenhuis, géén dag was er ik ooit geweest en nu moest ik op korte termijn open hartoperatie ondergaan en niet geheel zonder risico's.

Op vrijdagochtend word ik voorbereid en aan het begin van de middag naar de anesthesisten gebracht die de laatste handelingen verrichten voor de operatie kan starten.

De operatie verloopt voorspoedig, de thoraxchirurg die de operatie uitvoerde, informeert mijn familie al na twee uur telefonisch dat de operatie is geslaagd. Veel eerder dan verwacht (gemiddelde duur is 4 tot 6 uur), maar dat komt omdat ik niet was aangesloten op een hart-longmachine. Ik ben geopereerd op mijn (langzaam) kloppend hart, waardoor de duur van het herstel wordt bekort. Wat een geweldige techniek en topzorg!

Uiteindelijk word ik pas de volgende dag (zaterdag) om 5 uur in de ochtend wakker op de Intensive Care van Isala. Oorzaak hiervan was een nabloeding, waardoor ik later op de avond voor de tweede keer ben geopereerd. Voor mijn familie was dat heel spannend en eng, zelf heb ik daar niets van gemerkt, omdat ik voortdurend onder narcose werd gehouden. Tegen middernacht laat de hartchirurg telefonisch weten dat de bloeding is verholpen en dat het sein nu echt op groen staat en dat de familie, nog vol adrenaline, nu gerust kan gaan slapen.

Revalidatie

Vier dagen na die operatie mag ik gelukkig naar huis en starten met de thuisrevalidatie van 6 weken. Daarnaast moet ik dagelijks een hoeveelheid aan medicijnen gebruiken: zoals een bètablokker (hartremmer), bloedverdunner, cholesterolverlager etc.Mijn conditie is geheel weg, het lijkt alsof ik met alles opnieuw moet beginnen. Elke inspanning kost veel moeite, ook door het herstel van het borstbeen en de hechtingen.

De hitte van de afgelopen zomer maakte het revalideren daarnaast niet altijd gemakkelijker.

Na die 6 weken gaat het snel beter en mag ik starten met cardio-fysio oefeningen in het ziekenhuis van Hardenberg. Op dit moment heb ik twee keer per week fysiotherapie bij De Haere op de Boshoek in Hardenberg, waardoor mijn conditie zichtbaar verbetert en mijn zelfvertrouwen groeit. Daarnaast sta ik voortdurend onder controle en toezicht van een uitstekende cardioloog in het ziekenhuis van Hardenberg.

En nu?

Het is nu 6 maanden later en heb ik gelukkig mijn beroepsmatige werkzaamheden als adviseur weer (gedeeltelijk) opgepakt. Mijn grote hobby: sporten mag ik weer uitoefenen, maar nog niet intensief, dus voorlopig geen hardloopwedstrijden, bootcamp of soortgelijke activiteiten. Wel veel wandelen, fietsen, rustig tennissen en heel voorzichtig een beetje hardlopen.

Dus wandel ik veel en zit dagelijks op mijn hometrainer. De medicijnen worden voorlopig gehandhaafd en enkele blijven zelfs levenslang.

Ik voel me goed en wil van alles weer doen, maar langdurige inspanningen eisen soms nog wel hun tol, want regelmatig is mijn energie aan het begin van de avond echt op.

Kortom leren omgaan met en zoeken naar een nieuwe energiebalans. Angst? Nee, geen angst, die zit, begrijpelijk, meer bij mijn omgeving.

Luisteren naar je lichaam!

Veel mensen hebben mij gevraagd of ik signalen heb gehad, die mogelijk eerder in de richting van een hartinfarct gewezen zouden kunnen hebben?

Echte of herkenbare (pijn)klachten bij het intensief sporten had ik voor die tijd niet. Wel had ik bij het hardlopen het laatste half jaar voor het hartinfarct vaker te maken met energieverlies en was ik onderweg sneller vermoeid. Zoals bij de Cascaderun in Hoogeveen van april 2019, waar ik ook al rennend en wandelend (wel) over de streep ben gekomen.

Achteraf hadden toen alarmbellen moeten gaan rinkelen, omdat mijn basisconditie verder prima was. Een bezoek aan de huisarts en/of sportarts had toen wellicht deze verborgen afwijking (vernauwde klansslagaders) aan het licht kunnen brengen.

Kortom, mijn advies en les is: luister goed naar je lichaam en voor regelmatige sporters: maak periodiek gebruik van sporttesten die in ziekenhuizen afgenomen worden via een sportarts. Daarbij wordt vooral de hartfunctie onderzocht door middel van een fietstest. Dat kan zelfs zonder verwijzing van een huisarts en de meeste zorgverzekeringen bieden een ruime vergoeding voor deze kosten. Oók als je het gevoel dat je voldoende beweegt/sport en gezond leeft/eet e.d. Dat dacht ik namelijk ook.....Gezondheid is immers onbetaalbaar, maar onderzoek ernaar niet!

Vooruitkijken!

Gelukkig kan ik weer vooruitkijken en verder werken aan mijn volledig herstel. Dat vraagt vaak meer geduld en rustmomenten dan ik soms kan opbrengen, een strijd vooral tussen willen en kunnen, tussen lichaam en geest.

Volledig herstel kan soms wel een jaar duren en ik ben halverwege en al heel ver, dus mag ik niet klagen, maar moet tevreden zijn met de situatie van nu.

Maar een sporter stelt altijd doelen. Samen met mijn fysiotherapeut van De Haere, mijn hardlooptrainer van de Vechtdallopers en mijn bootcamptrainer van Sportbandit, heb ik afgesproken dat ik 'rustig' werk aan de voorbereiding op de volgende Cascaderun (5 mijl) in Hoogeveen op zondag 19 april. Dat is in alle opzichten een uitdaging, omdat ik voor mezelf vooral een mentale hobbel moet overwinnnen, namelijk de confrontatie met een hardloopwedstrijd en finish die mij in juli bijna fataal werden!

Dankbaar en geluk!

Zelf heb ik dus nu aan den lijve ervaren hoe belangrijk het is om direct en heel snel te handelen bij een hartaanval! Elke seconde telt echt!

En dat het mij juist overkwam op een plaats met alle hulpverleners, ja dat voelt echt als heel veel mazzel hebben: een engeltje op mijn schouder! Want hardlopen doe ik vaak alleen en op plaatsen waar men mij niet direct ziet of nog erger: vindt! En net zoals zoveel mensen, die ook iets ingrijpends hebben meegemaakt, kan ik ook bevestigen dat het aanvoelt alsof je een tweede kans of tweede leven wordt gegeven! Alles komt in een ander/nieuw perspectief te staan.

Tenslotte wil ik iedereen bedanken voor de geweldige hulp en steun ten tijde van mijn hartinfarct, bij mijn revalidatie en ook nu nog vragen iedere dag mensen hoe het met mij en mijn dierbaren gaat.

Bijzonder dank aan alle hulpverleners van het eerste uur, ambulancepersoneel, de vrijwilligers en het bestuur (organisatie) van Dion Triathlon Hardenberg, de verpleegkundigen, artsen, chirurgen en medewerkers van Isala en de Saxenburgh Groep.

Uiteraard ook hartelijk dank aan u allen, die mij en mijn familie hebben gesteund door middel van een kaartje, bezoek, bloemen, appje of in welke vorm dan ook!

Hartelijke groet en een gelukkig en gezond 2020!

René de Vent.