Op het Twente'randje'

Verhuizen



De voorbereidingen voor de komende verhuizing zijn in ieder geval voor mij met weemoed omgeven. Voor weemoed is helaas weinig plaats in onze samenleving. Er wordt al snel gezegd: ‘blijf niet in het verleden hangen’ of ‘doe niet zo nostalgisch’. Kortom: ‘zet je er over heen, we moeten verder’. Verder ja, maar wel met weemoed!

Voor het eerst doorbreken wij de lijn van een steeds grotere woning naar een groot appartement, maar wel kleiner. Komend vanuit Den Haag/Zoetermeer naar het mooie dorp Den Ham en nu weer naar de grote stad Enschede. De tekst van Wim Sonneveld ‘het dorp’ zet zich vast in mijn hoofd. “Thuis heb ik nog een ansichtkaart waarop een kerk een kar met een paard een slagerij J. van der Ven, een kroeg, een juffrouw op een fiets. Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar het is en dan parafraserend het dorp waar wij ruim 10 jaar hebben gewoond. De Brink, de Hervormde Kerk, Café De Brink, Swaen, slager Bennie Ekkel, de Jumbo moeiteloos vul ik het in.

Komend van de stad naar een klein dorp waren wij snel gewend. Om met Lévi Weemoedt  te spreken: In de stad zie je veel mensen weinig. In een dorp weinig mensen veel. Dat laatste is beter voor je gezondheid. En dat is zeker waar. Je wordt wakker met fluitende vogels. Je hebt ineens heel veel grote kliko’s. Je kent ineens al je buren en alles is donker om 23:00 uur. En je parkeert gratis!

En dan nu opruimen mijn taak. Sommige verhuisdozen zijn al 10 jaar niet geopend. Dat moet eenvoudig zijn. Veel moeilijker het terugbrengen met vele honderden titels van mijn grote boekenverzameling. Alle boeken van jongs af aan zijn nog in mijn bezit en worden gekoesterd. Maar de beschikbare ruimte dicteert mijn beperkte mogelijkheden op behoud. Het is goed zo.

En nu binnenkort op naar de grote stad. Ben ik nu toch gewoon een stadsmens of ben ik een Haags stadsmens? Kortom ‘op naah de graute stad of is in mèn oâhge ùitslùited De Haag de echte graute stad achtâh de dùinûh waah ik wil zèn’..

 

 

Hans van Ronkel