even sToren

Onrust


Elk jaar, als de weersverwachtingen zijn dat het gaat vriezen, word ik onrustig. Ik ben niet zo’n weervolger, ik zie het meestal wel. Maar in deze tijd van het jaar is dat anders. Het ging al zoveel jaren nauwelijks vriezen dat ik die onrust niet wil toelaten.

Zaterdag voor een week zou het gaan sneeuwen en dan streng vriezen. Eerst zien en dan geloven. Zaterdag overdag leek er nog niets aan de hand en ik vreesde dat de paniek over slecht weer weer eens overdreven was. Maar zaterdagavond begon het toch echt te sneeuwen. Maar wat was het koud met die harde oostenwind en wat een heerlijke sneeuw. Onze zondagochtendwandeling met de hond was heerlijk tegen de snijdende wind. Thuis heerlijke warme chocolademelk, het leek wel wintersport.

Maar de wind zorgde wel dat het kanaal niet dichtvroor. Dat duurde nog twee dagen en de weervooruitzichten waren onzeker. Mijn onrust nam toe, het zal toch niet dat er met zo’n mooie ijsvloer niet voldoende ijs komt om op te schaatsen. Vrijdag was ik vrij en ‘s morgens bij het wandelen moest ik even op het ijs. Het voelt niet goed. Ik wil zo graag maar ga niet als eerste het ijs op. In de middag moet ik het nog een keer proberen maar er is nog steeds niemand, mijn verstand wint het van mijn gevoel. Rianne en ik besluiten langs het kanaal te rijden richting Vroomshoop. In ons geboortedorp zien we schaatsers tussen de bruggen en wij gaan daar ook het ijs op. Heerlijk om te schaatsen op het stukje kanaal waar we het vroeger geleerd hebben.

Zaterdagmorgen zien we ook schaatsers in Hardenberg. Nu kan het echt en wij en vele andere liefhebbers konden afgelopen weekend eindelijk weer eens schaatsen. De onrust is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor heerlijk vermoeide beenspieren.

Henk Leemhuis